Są takie seriale, które oglądamy, żeby oderwać się od codzienności. Są też takie, które sprawiają, że zamiast zapomnieć o własnych problemach, zaczynamy jeszcze mocniej zastanawiać się nad swoim życiem. Nad doświadczeniami, które mamy za sobą, trudnościami, z którymi mierzymy się każdego dnia, i emocjami, których nie zawsze potrafimy ubrać w słowa.

Dla mnie właśnie takim serialem po raz kolejny okazały się „Matki Pingwinów”.

Kiedy obejrzałam pierwszy sezon, byłam przekonana, że trudno będzie stworzyć kontynuację, która poruszy mnie równie mocno. Tamta historia pozostawiła we mnie wiele emocji i skłoniła do refleksji nad macierzyństwem, akceptacją, niepełnosprawnością oraz wyzwaniami, z jakimi mierzą się rodziny dzieci potrzebujących dodatkowego wsparcia. Nie spodziewałam się jednak, że drugi sezon nie tylko dorówna pierwszemu, ale zrobi na mnie jeszcze większe wrażenie.

Każde dziecko zasługuje na miejsce, w którym będzie czuło się bezpieczne, zrozumiane i akceptowane. ❤️ Grafika ilustracyjna.

Jeśli nie czytaliście jeszcze moich refleksji po obejrzeniu pierwszego sezonu, zapraszam Was również do wcześniejszego wpisu: „Matki Pingwinów” – opowieść o sile, miłości i akceptacji. ❤️

A jednak tak właśnie się stało.

Z każdym kolejnym odcinkiem coraz bardziej angażowałam się w losy bohaterów. Nie mogłam doczekać się tego, co wydarzy się dalej, czy uda im się pokonać następne przeszkody i czy wszystko, o co tak bardzo walczyli, nie rozpadnie się pod ciężarem codziennych problemów. Przeżywałam ich sukcesy, rozczarowania, konflikty i chwile zwątpienia. Czasami czułam wzruszenie, innym razem frustrację, a niekiedy miałam ochotę powiedzieć im przez ekran, żeby się nie poddawali.

Ale najbardziej zaskoczyło mnie coś zupełnie innego. Im dłużej oglądałam, tym mocniej miałam wrażenie, że ta historia nie opowiada wyłącznie o nich.

Chwilami czułam, jakby była to również moja walka.

Nie dlatego, że moje życie wygląda dokładnie tak samo jak życie serialowych bohaterów. Każda rodzina ma przecież własną historię, potrzeby i doświadczenia. Jednak emocje, które towarzyszyły tym rodzicom, były mi wyjątkowo bliskie. Ta nieustanna potrzeba szukania rozwiązań, tłumaczenia, proszenia o zrozumienie i walczenia o to, żeby dziecko mogło rozwijać się w odpowiednich dla siebie warunkach.

Bo przecież każdemu rodzicowi zależy na szczęściu własnego dziecka. Chcemy, żeby nasze dzieci miały przyjaciół, czuły się bezpiecznie, zdobywały wiedzę i rozwijały zainteresowania. Chcemy, żeby były traktowane z szacunkiem i miały swoje miejsce wśród rówieśników. Dlaczego więc w przypadku dzieci, które potrzebują dodatkowego wsparcia, osiągnięcie tych pozornie oczywistych rzeczy bywa tak trudne?

To pytanie wracało do mnie niemal przez cały drugi sezon.

Najbardziej ujęło mnie to, że Kama, Ula, Tatiana i Jerzy potrafili połączyć siły, aby stworzyć szkołę, która miała odpowiadać na rzeczywiste potrzeby dzieci. Nie chodziło wyłącznie o ich własnych synów i córki. Chodziło o coś znacznie większego – o stworzenie przestrzeni również dla innych rodzin, które szukają akceptacji, zrozumienia i odpowiednich warunków do rozwoju swoich pociech.

Szkoła „Biegun Szczęścia” miała być miejscem, w którym dzieci nie będą musiały nieustannie dopasowywać się do oczekiwań otoczenia, lecz otrzymają szansę na naukę i rozwój z uwzględnieniem swoich indywidualnych możliwości.

I właśnie ta idea poruszyła mnie najbardziej.

Bo jak wiele trzeba mieć w sobie determinacji, żeby zamiast kolejny raz godzić się z ograniczeniami, spróbować stworzyć coś od podstaw? Ile odwagi potrzeba, żeby zaryzykować własnym spokojem, czasem i poczuciem bezpieczeństwa, nie mając pewności, czy wszystko się uda?

Oglądając ich działania, zastanawiałam się, jak wyglądałaby nasza rzeczywistość, gdyby więcej takich inicjatyw mogło powstawać bez konieczności nieustannego pokonywania kolejnych przeszkód. Gdyby rodzice nie musieli za każdym razem udowadniać, że ich dzieci potrzebują określonego wsparcia. Gdyby szkoła i rodzina od początku mogły działać razem, zamiast czasami spotykać się dopiero wtedy, gdy problemy zaczynają narastać.

Nie oczekuję przecież, że każda trudność zniknie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Wiem, że szkoły mają swoje ograniczenia, nauczyciele mierzą się z wieloma obowiązkami, a potrzeby dzieci bywają bardzo zróżnicowane. Chciałabym jednak, żeby w tym wszystkim nie zabrakło miejsca na rozmowę, współpracę i zwyczajne ludzkie zrozumienie.

Bo czasami największą zmianą nie jest nowy dokument, kolejny przepis czy dodatkowe zalecenie. Czasami jest nią człowiek, który zamiast powiedzieć „nie da się”, zaczyna zastanawiać się, co można zrobić.

Drugą rzeczą, za którą tak bardzo doceniłam ten sezon, jest sposób przedstawienia samych rodziców.

Nie byli idealni. Nie zawsze zachowywali spokój, nie zawsze podejmowali właściwe decyzje i nie zawsze potrafili ze sobą rozmawiać. Byli zmęczeni, przeciążeni obowiązkami, czasami rozczarowani sobą nawzajem. Zdarzało się, że emocje brały górę, a sprawy, które miały ich łączyć, stawały się powodem kolejnych konfliktów.

I właśnie dzięki temu ich historia wydała mi się tak prawdziwa.

Bo rodzicielstwo, szczególnie kiedy towarzyszą mu dodatkowe wyzwania, nie wygląda jak piękna fotografia, na której wszyscy się uśmiechają, a problemy znajdują rozwiązanie w ciągu kilku minut. Bywają chwile, kiedy człowiek jest tak zmęczony, że trudno mu myśleć spokojnie. Kiedy zbyt emocjonalnie reaguje na słowa drugiej osoby albo podejmuje decyzję, której później żałuje.

Możemy mieć dobre intencje, kochać nasze dzieci całym sercem i naprawdę starać się postępować właściwie, a mimo to popełniać błędy.

To przecież nie czyni nas złymi rodzicami. Czyni nas ludźmi.

Szczególnie zaskoczyła mnie historia Uli. Od początku postrzegałam ją jako osobę ciepłą, troskliwą, wrażliwą na potrzeby innych i potrafiącą dostrzec dobro nawet w trudnych sytuacjach. Dlatego nie spodziewałam się, że po odsunięciu jej od funkcji dyrektorki zdecyduje się działać samodzielnie i zacznie przekonywać rodziców do przeniesienia dzieci do swojej szkoły.

Przyznam, że trudno było mi patrzeć na ten fragment historii. Miałam poczucie, że coś, co zostało zbudowane dzięki wspólnemu wysiłkowi i wzajemnemu wsparciu, nagle zaczyna rozpadać się przez konflikt między dorosłymi.

Z drugiej strony zastanawiałam się, co musiała przeżywać sama Ula. Jak wielkie rozczarowanie, poczucie odrzucenia czy utraty wpływu na coś, w co włożyła tyle serca, mogło towarzyszyć jej decyzjom. Nie oznacza to, że zgadzałam się z jej zachowaniem. Ale właśnie ten wątek przypomniał mi, że człowieka nie zawsze można ocenić wyłącznie przez pryzmat jednej decyzji.

Ludzie bywają skomplikowani. Nawet ci, których postrzegamy jako najbardziej wyrozumiałych, mogą się pogubić, zranić innych lub pozwolić, żeby własne emocje przysłoniły im wcześniejsze wartości.

Nie chcę jednak zdradzać wszystkich szczegółów fabuły, bo uważam, że warto samodzielnie przeżyć tę historię.

Najważniejsze było dla mnie to, że mimo konfliktów, problemów i niepewności szkoła, którą rodzice wspólnie stworzyli, potrafiła przetrwać. Że ich wysiłek nie poszedł na marne, a idea, która od początku przyświecała temu przedsięwzięciu, okazała się silniejsza niż wiele przeszkód.

I nie chodzi tutaj wyłącznie o szkołę przedstawioną w serialu.

Chodzi o nadzieję.

O przekonanie, że nawet wtedy, gdy wszystko wydaje się trudne i skomplikowane, warto próbować zmieniać rzeczywistość na lepszą. Że współpraca może przynieść coś dobrego nie tylko jednej rodzinie, ale całej społeczności. I że dzieci potrzebujące dodatkowego wsparcia nie powinny być postrzegane wyłącznie przez pryzmat swoich trudności.

Każde dziecko ma przecież własny charakter, zainteresowania, marzenia i możliwości. Każde chce być zauważone, akceptowane i traktowane z szacunkiem. Nie wszystkie dzieci potrzebują dokładnie tego samego, dlatego sprawiedliwe podejście nie zawsze oznacza identyczne warunki dla wszystkich.

Czasami właśnie odpowiednie dostosowanie środowiska, sposobu nauczania czy formy wsparcia pozwala dziecku pokazać, na co naprawdę je stać.

Oglądając drugi sezon „Matek Pingwinów”, niejednokrotnie zastanawiałam się nad tym, jak wiele podobnych historii rozgrywa się każdego dnia poza ekranem. W szkołach, poradniach, gabinetach specjalistów i rodzinnych domach. Ile rozmów, spotkań, dokumentów i próśb potrzeba, aby dziecko mogło otrzymać pomoc odpowiadającą jego potrzebom.

A przecież nie chodzi o szczególne przywileje.

Chodzi o równe szanse.

O możliwość uczenia się, rozwijania zainteresowań, nawiązywania przyjaźni i uczestniczenia w życiu społecznym bez ciągłego poczucia, że jest się kimś gorszym lub mniej ważnym.

Być może właśnie dlatego drugi sezon tak bardzo mnie poruszył. Bo choć oglądałam fikcyjną historię, przedstawione emocje były dla mnie prawdziwe. Rozumiałam frustrację bohaterów, ich zmęczenie, determinację i potrzebę walki o dobro dzieci. A jednocześnie kibicowałam im z całego serca, żeby w końcu mogli poczuć, że nie muszą wszystkiego robić sami.

Pierwszy sezon pokazał mi przede wszystkim, jak trudna potrafi być droga do akceptacji i zrozumienia potrzeb własnego dziecka. Drugi poszedł o krok dalej. Pokazał, że samo zrozumienie nie wystarczy, jeśli rzeczywistość wokół nas nadal pełna jest barier.

Bo co z tego, że rodzic nauczy się rozumieć potrzeby dziecka, jeśli później musi wciąż tłumaczyć je całemu światu? Co z tego, że wie, jakie wsparcie byłoby pomocne, jeśli jego uzyskanie wymaga kolejnych miesięcy starań? I wreszcie – dlaczego tak wiele zależy od determinacji rodzica, który przecież oprócz tej walki ma również pracę, dom, obowiązki i własne emocje?

Nie mam gotowych odpowiedzi na wszystkie te pytania. Wiem jednak, że chciałabym żyć w świecie, w którym rodzice i dzieci otrzymują więcej zrozumienia, a mniej pochopnych ocen. W którym rozmowa jest ważniejsza od szukania winnych, a współpraca nie kończy się przy pierwszej trudności.

„Matki Pingwinów” przypomniały mi również o czymś, o czym jako rodzice czasami zapominamy. O tym, że my także mamy prawo być zmęczeni. Że możemy nie wiedzieć, jaką decyzję podjąć. Że możemy potrzebować pomocy, chwili odpoczynku czy zwykłego pytania: „Jak sobie radzisz?”.

Nie musimy być niezniszczalni, żeby kochać nasze dzieci. Nie musimy być idealni, żeby chcieć dla nich jak najlepiej.

Czasami wystarczy, że mimo trudności nie przestajemy próbować.

Kiedy zakończył się ostatni odcinek, długo jeszcze myślałam o tej historii. O bohaterach, którzy zaryzykowali tak wiele, żeby stworzyć dzieciom bezpieczne miejsce. O ich błędach, konfliktach i chwilach zwątpienia. Ale przede wszystkim o tym, że nawet kiedy wszystko zdawało się rozpadać, nie zabrakło ludzi gotowych dalej walczyć o wspólny cel.

I chyba właśnie dlatego drugi sezon oceniam jeszcze wyżej niż pierwszy.

Nie dlatego, że był pozbawiony niedoskonałości, lecz dlatego, że wywołał we mnie tak wiele emocji i skłonił do zastanowienia się nad rzeczywistością, którą znam nie tylko z ekranu.

Bo czasami największą siłą rodzica nie jest to, że nigdy się nie poddaje. Jest nią również umiejętność poproszenia o pomoc, zaufania innym i zrozumienia, że nie wszystko musimy dźwigać samotnie.

A jeśli razem możemy stworzyć dzieciom świat pełen większej akceptacji, bezpieczeństwa i możliwości, to czy nie warto spróbować? ❤️


A Wy oglądaliście już drugi sezon „Matek Pingwinów”? 🐧

Jestem ogromnie ciekawa Waszych opinii! Czy również uważacie, że drugi sezon jest jeszcze lepszy od pierwszego? Jak oceniacie decyzje Uli i pozostałych bohaterów? Czy historia stworzenia własnej szkoły wydała Wam się wiarygodna?

A może, podobnie jak ja, podczas oglądania mieliście poczucie, że niektóre wydarzenia przypominają Wasze własne doświadczenia?

Chętnie przeczytam również opinie nauczycieli, pedagogów, specjalistów i rodziców. Myślę, że spojrzenie na tę historię z różnych perspektyw może stać się początkiem naprawdę wartościowej rozmowy.

Bo choć możemy różnić się doświadczeniami i poglądami, jedno powinno nas łączyć – troska o dobro dzieci i przekonanie, że każde z nich zasługuje na zrozumienie, szacunek oraz możliwość rozwoju.

Czekam na Wasze przemyślenia! 💗

Kapryśna Mamuśka

Ten tekst napisałam 19 lipca 2025 roku. Miał być podsumowaniem końcówki czerwca – czasu pełnego emocji, trudnych doświadczeń i pytań, na które nie zawsze potrafiłam znaleźć odpowiedź. Ostatecznie nigdy go wtedy nie opublikowałam.

Dziś, po ponad roku, wracam do tamtych słów. Wiele się od tego czasu wydarzyło. Niektóre rzeczy się zmieniły, inne nadal pozostają dla nas wyzwaniem. Jednak emocje, które towarzyszyły mi wtedy, były prawdziwe. I właśnie dlatego postanowiłam podzielić się tym tekstem. Bo macierzyństwo to nie tylko piękne wspomnienia, rodzinne sukcesy i uśmiechy. To również trudne dni, bezsilność, łzy i nieustanna nauka rozumienia własnych dzieci. ❤️

Są takie momenty w życiu, kiedy człowiek najzwyczajniej w świecie nie ma już siły. Kiedy obowiązki, problemy i emocje zaczynają się nawarstwiać, a my mimo wszystko próbujemy przez nie przejść. Czasami z uśmiechem na twarzy, czasami ze łzami w oczach, a czasami z ogromną ochotą, żeby po prostu usiąść, zamknąć oczy i choć przez chwilę nie musieć o niczym myśleć.

Tak właśnie wyglądała dla mnie końcówka czerwca 2025 roku.

Nie pisałam wtedy od kilku tygodni. Nie dlatego, że nie miałam o czym opowiadać. Wręcz przeciwnie. Działo się tak wiele, że trudno było mi zebrać myśli i ubrać wszystko w słowa. Każdego dnia pojawiało się coś nowego, kolejna sprawa do rozwiązania, następna rozmowa, następne zmartwienie. Czułam, że zanim usiądę do pisania, muszę najpierw to wszystko przeżyć, choć trochę poukładać sobie w głowie i odnaleźć w tym jakiś sens.

Czerwiec był pełen wyzwań, niepokoju, spotkań, rozmów i decyzji, których podejmowanie wcale nie przychodziło mi łatwo. Były chwile, kiedy naprawdę brakowało mi sił, a ja zastanawiałam się, ile jeszcze jestem w stanie udźwignąć. Ale pomiędzy tym wszystkim pojawiały się również momenty pełne miłości, prób wzajemnego zrozumienia i małych zwycięstw. Takich, które czasami trudno zauważyć, kiedy człowiek skupia się przede wszystkim na kolejnych problemach.


Najwięcej emocji przynosiły mi wtedy sprawy związane ze szkołą Szymona. Od pewnego czasu obserwowałam, że mój starszy syn mierzy się z trudnościami, które coraz mocniej wpływały na jego codzienne funkcjonowanie. Pojawiały się problemy z koncentracją, przestrzeganiem zasad, radzeniem sobie z emocjami i odnajdywaniem się w różnych sytuacjach. Niektóre dni były spokojniejsze, inne przynosiły kolejne wyzwania, z którymi wszyscy próbowaliśmy sobie jakoś poradzić.

Informacje ze szkoły docierały do mnie coraz częściej. Że Szymonowi trudno skupić się na lekcjach, że nie zawsze wykonuje polecenia, że czasami reaguje złością albo nie potrafi odnaleźć się w sytuacji, która dla innych dzieci wydaje się zupełnie zwyczajna. Rozumiałam, że takie zachowania wymagają uwagi i odpowiedniego wsparcia. Wiedziałam też, że nauczyciele mają pod swoją opieką całą grupę dzieci i muszą dbać o jej bezpieczeństwo oraz spokojny przebieg zajęć.

A jednak każda kolejna wiadomość była dla mnie trudna.

Bo jak wytłumaczyć komuś, kto nigdy nie znalazł się w podobnej sytuacji, co czuje mama, która naprawdę bardzo się stara, a mimo wszystko ma wrażenie, że jej wysiłki nie przynoszą oczekiwanych rezultatów? Która rozmawia, tłumaczy, szuka pomocy, próbuje różnych rozwiązań, a następnego dnia znów dowiaduje się, że coś poszło nie tak?

Czasami czułam się zupełnie bezradna. Nie dlatego, że nie chciałam niczego zmienić. Wręcz przeciwnie. Chciałam tak bardzo, że momentami zapominałam o własnych granicach. Każdą trudną sytuację analizowałam po kilka razy, zastanawiając się, co mogłam zrobić inaczej. Czy czegoś nie zauważyłam? Czy powinnam wcześniej zareagować? A może istnieje jakieś rozwiązanie, którego jeszcze nie znalazłam?

Najtrudniejsze było jednak to, że nie zawsze potrafiłam zrozumieć, co dokładnie przeżywa mój syn. Widziałam, że bywa spięty, rozdrażniony i przytłoczony. Czułam, że za niektórymi jego reakcjami kryje się coś więcej, ale nie zawsze umiał mi o tym opowiedzieć. Próbowałam rozmawiać, obserwować, słuchać i szukać przyczyn. Zwracałam się również o wsparcie do osób, które miały z nim codzienny kontakt. Nie zawsze jednak przynosiło to efekty, na jakie liczyłam.

I właśnie wtedy coraz mocniej zaczęłam zastanawiać się nad tym, jak łatwo skupić się na samym zachowaniu dziecka, zapominając o tym, co może się za nim kryć.

Miałam poczucie, że w rozmowach o Szymonie zbyt często skupiamy się na tym, co zrobił źle, a zbyt rzadko zastanawiamy się, dlaczego tak się zachował. Nie oczekiwałam, że ktokolwiek będzie przymykał oczy na niewłaściwe zachowania. Nie chciałam też usprawiedliwiać każdej trudnej sytuacji. Zależało mi jednak na tym, żebyśmy wspólnie próbowali zrozumieć jej przyczyny, zamiast zatrzymywać się wyłącznie na ocenie tego, co wydarzyło się danego dnia.

Marzyłam o prawdziwej współpracy. O rozmowach, podczas których nie będziemy szukać winnych, lecz rozwiązań. O poczuciu, że wszyscy patrzymy w tym samym kierunku i zależy nam na tym samym – żeby dziecko mogło czuć się bezpiecznie, rozwijać swoje możliwości i stopniowo uczyć się radzenia sobie z trudnościami.

Bo przecież za każdym zachowaniem stoi człowiek. W przypadku dziecka – mały człowiek, który dopiero poznaje świat, własne emocje i zasady rządzące relacjami z innymi. Nie zawsze potrafi powiedzieć, co czuje. Nie zawsze rozumie, dlaczego pewne sytuacje go przytłaczają. Czasami reaguje w sposób, który dla dorosłych jest niezrozumiały, ponieważ sam nie zna jeszcze lepszego rozwiązania.

Szymon nie jest przecież wyłącznie chłopcem, któremu zdarza się mieć trudności z przestrzeganiem zasad. Jest również dzieckiem niezwykle czułym, kochającym, ciekawym świata i pełnym pomysłów. Potrafi rozśmieszyć mnie do łez, zaskoczyć swoją spostrzegawczością i okazać tyle miłości, że wszystkie wcześniejsze troski na chwilę przestają mieć znaczenie.

Wiem, że bardzo się stara, choć nie zawsze wszystko mu wychodzi. Wiem też, że niektóre rzeczy wymagają od niego znacznie większego wysiłku, niż mogłoby się wydawać komuś, kto patrzy wyłącznie z boku.

I właśnie tego najbardziej pragnęłam – żeby inni również potrafili dostrzec w nim coś więcej niż jego trudności.

Bo dzieci nie powinny być postrzegane wyłącznie przez pryzmat tego, z czym sobie nie radzą. Każde z nich ma przecież swoje mocne strony, marzenia, zainteresowania i ogromną potrzebę akceptacji.


W całym tym zamieszaniu był jeszcze ktoś, o kim coraz częściej zapominałam.

Ja sama.

Mama, która codziennie próbuje pogodzić pracę, obowiązki domowe, szkołę, potrzeby dzieci i wszystkie sprawy, których nie można odłożyć na później. Mama, która odbiera kolejną wiadomość, analizuje następny problem, szuka rozwiązań i zastanawia się, co jeszcze może zrobić, żeby pomóc swojemu dziecku.

A wieczorem, kiedy w domu w końcu zapada cisza, zostaje sama ze swoimi myślami.

Czasami właśnie wtedy przychodziło największe zmęczenie. Przez cały dzień potrafiłam działać niemal automatycznie, przechodząc od jednego zadania do drugiego. Dopiero później, kiedy nie musiałam już nigdzie się spieszyć ani nikomu niczego tłumaczyć, zaczynałam czuć ciężar wszystkiego, co wydarzyło się wcześniej.

Bywały wieczory, kiedy po prostu płakałam. Nie dlatego, że żałowałam swojego życia czy macierzyństwa. Nigdy nie zamieniłabym moich chłopców na nic innego. Płakałam dlatego, że ich kocham i chciałabym oszczędzić im wszystkich trudności, przykrości i rozczarowań. A przecież wiem, że nie jestem w stanie ochronić ich przed całym światem.

Czasami najbardziej brakowało mi zwyczajnego pytania: „A jak Ty sobie z tym wszystkim radzisz?”.

Nie kolejnej rady. Nie kolejnej oceny. Nie pytania o to, co zrobiłam, żeby rozwiązać problem.

Po prostu odrobiny zainteresowania tym, jak ja się czuję.

Bo rodzic również ma emocje. Również może być zmęczony, przestraszony i bezsilny. Może nie wiedzieć, co zrobić, i potrzebować wsparcia. Nie staje się przez to mniej kochającą mamą czy tatą.

Przez długi czas wydawało mi się, że muszę być silna za wszystkich. Że skoro to ja odpowiadam za codzienność naszej rodziny, powinnam ze wszystkim sobie poradzić. Coraz częściej zaczynałam jednak rozumieć, że nawet największa miłość nie sprawia, że człowiek staje się niezniszczalny.

I że proszenie o pomoc nie powinno być powodem do wstydu.


Wśród wszystkich tych trudności związanych ze szkołą Szymona był jeszcze Miłosz. Mój młodszy synek, który również miał swoje potrzeby, marzenia, radości i zmartwienia. Dziecko, które tak samo potrzebowało mojej uwagi, przytulenia, spokojnej rozmowy i poczucia, że mama zawsze znajdzie dla niego chwilę.

Kiedy jedno dziecko przeżywa trudniejszy okres, bardzo łatwo skoncentrować na nim większość swojej energii. Kolejne rozmowy, spotkania, szukanie pomocy i próby rozwiązania problemów potrafią pochłonąć niemal cały dzień. A przecież obok jest drugie dziecko, które również chce zostać wysłuchane, zauważone i docenione.

W tamtym czasie coraz mocniej uświadamiałam sobie, jak trudne potrafi być dzielenie uwagi między dwoje dzieci, szczególnie kiedy każde z nich potrzebuje czegoś zupełnie innego. Chciałam być przy Szymonie, kiedy mierzył się z trudnościami, ale jednocześnie nie chciałam, żeby Miłosz czuł, że jego sprawy są mniej ważne.

Nie zawsze udawało mi się znaleźć idealną równowagę. Czasami brakowało czasu, czasami cierpliwości, a czasami zwyczajnie siły. Bywało, że wieczorem zastanawiałam się, czy poświęciłam każdemu z nich wystarczająco dużo uwagi. Czy nie przeoczyłam jakiegoś ważnego momentu? Czy nie powinnam była częściej odłożyć telefonu, przerwać obowiązków i po prostu usiąść obok?

Z czasem zaczęłam dostrzegać, że najważniejsze chwile nie zawsze wymagają wielkich planów. Czasami wystarcza wspólna gra planszowa, rozmowa przy kolacji, przytulenie przed snem albo kilka minut spędzonych razem bez pośpiechu. Takie zwyczajne momenty, w których niczego nie musimy udowadniać ani organizować.

Nie znam sposobu na idealne dzielenie siebie między dwoje dzieci. Nie wiem nawet, czy taki sposób istnieje. Wiem jednak, że każdego dnia próbuję pokazywać moim chłopcom, jak bardzo są dla mnie ważni.

Każdy z nich jest inny. Każdy ma własny charakter, zainteresowania i potrzeby. Ale obaj zajmują równie ważne miejsce w moim sercu.

I chciałabym, żeby zawsze o tym pamiętali.


Kiedy wracam myślami do tamtego czerwca, widzę nie tylko trudności, ale również wiele małych, dobrych chwil. Takich, które w natłoku problemów łatwo przeoczyć, choć często właśnie one dają nam siłę do dalszego działania.

Pamiętam spokojniejsze poranki, wspólne czytanie książek, rozmowy, uśmiechy i zwyczajne rodzinne wygłupy. Dni, kiedy udawało nam się przejść przez codzienne obowiązki bez większych napięć. Chwile, w których zamiast kolejnej kłótni pojawiała się rozmowa, a zamiast frustracji – zrozumienie.

To nie były wielkie wydarzenia. Nie zdobywaliśmy medali, nie świętowaliśmy spektakularnych sukcesów. A jednak właśnie takie momenty zaczynały mieć dla mnie coraz większą wartość.

Bo kiedy człowiek przez dłuższy czas skupia się przede wszystkim na trudnościach, bardzo łatwo zacząć mierzyć życie liczbą niepowodzeń. Kolejnym gorszym dniem, następną trudną rozmową, kolejnym problemem, którego nie udało się rozwiązać.

A przecież pomiędzy nimi wciąż dzieje się tyle dobrego.

Czasami sukcesem jest spokojne popołudnie. Czasami to, że dziecko potrafi powiedzieć, co je zdenerwowało. Innym razem wspólna rozmowa po trudnym dniu albo zwykłe „przepraszam”, wypowiedziane z potrzeby serca.

Coraz częściej przekonywałam się, że nie mogę oczekiwać wielkich zmian z dnia na dzień. Że rozwój, nauka radzenia sobie z emocjami i budowanie wzajemnego zrozumienia wymagają czasu. A droga do celu nie zawsze prowadzi prosto przed siebie.

Bywają zakręty. Bywają chwile zwątpienia. Czasami wydaje nam się, że zrobiliśmy ogromny krok naprzód, a chwilę później znów stoimy w tym samym miejscu.

Ale to nie oznacza, że wcześniejszy wysiłek nie miał znaczenia.

Może właśnie na tym polega rodzicielstwo? Na codziennym podejmowaniu kolejnych prób, nawet wtedy, kiedy nie wszystko wychodzi tak, jak sobie zaplanowaliśmy.

Nie jestem tylko mamą, która musi wszystko ogarniać

Tamten czerwiec przypomniał mi również o czymś, o czym w codziennym biegu bardzo łatwo zapomnieć.

O mnie samej.

O tym, że poza byciem mamą jestem również kobietą, która ma swoje marzenia, potrzeby, uczucia i granice. Która czasami chciałaby po prostu wypić kawę w ciszy, przeczytać kilka stron książki albo spotkać się z kimś, nie spoglądając co chwilę na zegarek.

Przez długi czas miałam poczucie, że odpoczynek jest czymś, na co najpierw muszę zasłużyć. Że mogę usiąść dopiero wtedy, kiedy mieszkanie będzie posprzątane, wszystkie sprawy załatwione, a dzieci spokojne i zadowolone.

Tylko że taki moment niemal nigdy nie nadchodził.

Zawsze znajdowało się coś jeszcze do zrobienia. Pranie, zakupy, dokumenty, przygotowanie rzeczy na kolejny dzień albo zwyczajna konieczność uporządkowania tego, co wydarzyło się wcześniej.

A ja coraz częściej czułam, że zaczyna brakować mi nie tylko czasu, ale również samej siebie.

Bywały dni, kiedy podnosiłam głos, choć obiecywałam sobie, że tym razem zachowam spokój. Chwile, kiedy brakowało mi cierpliwości i dopiero później przychodziła refleksja, że mogłam zareagować inaczej. Zdarzało się też, że wieczorem zadawałam sobie pytanie, które chyba zna wiele mam: czy naprawdę jestem wystarczająco dobra?

Z czasem zaczęłam rozumieć, że nie mogę oceniać całego swojego macierzyństwa przez pryzmat jednego trudnego dnia.

Nie muszę być idealna. Nie muszę zawsze znać odpowiedzi ani potrafić rozwiązać każdy problem. Mogę popełnić błąd, przyznać się do niego, przeprosić i spróbować następnym razem inaczej.

Moi chłopcy nie potrzebują przecież mamy, która nigdy się nie męczy i zawsze postępuje bezbłędnie. Potrzebują mamy, która ich kocha, słucha i stara się rozumieć. Takiej, przy której mogą czuć się bezpiecznie, nawet kiedy życie nie układa się po naszej myśli.

A ja również potrzebuję nauczyć się traktować siebie z większą wyrozumiałością.


Kiedy pisałam te słowa w lipcu 2025 roku, nie miałam wielkich planów na nadchodzące tygodnie. Marzyłam przede wszystkim o odpoczynku. O tym, żeby choć na chwilę odłożyć na bok szkolne problemy, telefony, spotkania i niekończące się analizowanie trudnych sytuacji.

Chciałam po prostu być z chłopcami. Cieszyć się latem, wyjść na spacer, pojechać gdzieś bez pośpiechu, spędzić dzień bez ciągłego patrzenia na zegarek. Nie planować każdej minuty i nie zastanawiać się bez przerwy, co jeszcze powinnam zrobić.

Może nawet pozwolić sobie na odrobinę spontaniczności.

Wtedy wydawało mi się, że kilka spokojniejszych tygodni pozwoli nam wszystkim odzyskać siły, zanim znów ruszy szkolna machina. I choć dzisiaj wiem, że żaden odpoczynek nie sprawi, że wszystkie trudności nagle znikną, nadal uważam, że takie chwile są nam bardzo potrzebne.

Kiedy wracam do tego tekstu po ponad roku, widzę, jak wiele zmieniło się w naszym życiu. Chłopcy są starsi, zdobywają nowe doświadczenia, rozwijają swoje zainteresowania i każdego dnia uczą się czegoś o świecie oraz o sobie samych. Ja również wciąż się uczę.

Niektóre sprawy stały się łatwiejsze. Inne nadal wymagają od nas cierpliwości, rozmów i wspólnego szukania rozwiązań. Zdarzają się dni, kiedy widzę postępy i jestem z nich ogromnie dumna. Są też takie, kiedy mam wrażenie, że znów wracamy do punktu wyjścia.

Ale dzisiaj coraz lepiej rozumiem, że nie każda trudność oznacza porażkę. Że rozwój dziecka, budowanie relacji i nauka radzenia sobie z emocjami to proces, którego nie da się przyspieszyć samą siłą woli.

Czasami trzeba zrobić krok w tył, żeby później móc pójść dalej.

I nie zawsze muszę mieć gotowy plan.

Nie zawsze muszę wiedzieć, co przyniesie kolejny dzień.

Ważne, żebym nie przestała próbować, słuchać i szukać tego, co będzie najlepsze dla naszej rodziny.


Czasami mam wrażenie, że od rodziców oczekuje się rzeczy niemal niemożliwych. Żebyśmy zawsze byli spokojni, cierpliwi, wyrozumiali i pełni energii. Żebyśmy potrafili odpowiedzieć na każde pytanie, rozwiązać każdy problem i nigdy nie mieli dość.

Ale prawdziwe rodzicielstwo tak nie wygląda.

Są dni piękne, pełne radości, dumy i wzruszeń. Są też takie, które kończą się zmęczeniem, łzami i pytaniem, czy jutro wreszcie będzie trochę spokojniej.

I jedno wcale nie wyklucza drugiego.

Mogę kochać moje dzieci nad życie, a jednocześnie czuć ogromne zmęczenie. Mogę być z nich dumna, a czasami nie wiedzieć, jak poradzić sobie z trudną sytuacją. Mogę dawać z siebie wszystko i nadal potrzebować pomocy.

Nie oznacza to, że jestem gorszą mamą.

Oznacza po prostu, że jestem człowiekiem.

Przez długi czas myślałam, że skoro tak bardzo kocham moje dzieci, powinnam potrafić poradzić sobie ze wszystkim. Dzisiaj coraz mocniej rozumiem, że miłość nie daje nam nadludzkich sił. Nie sprawia, że nigdy się nie zdenerwujemy, nie popełnimy błędu ani nie poczujemy bezsilności.

Miłość daje nam jednak coś innego.

Powód, żeby po trudnym dniu znów spróbować. Żeby wrócić do rozmowy, przytulić, przeprosić, poszukać pomocy i nie rezygnować z budowania wzajemnego zrozumienia.

Tamten czerwiec nauczył mnie, że nawet kiedy wiatr wieje prosto w twarz, nie zawsze muszę iść pod niego sama.

Mogę się zatrzymać. Mogę odpocząć. Mogę poprosić o wsparcie i przyznać, że nie na wszystko mam wpływ.

A później ruszyć dalej.

Dla siebie. Dla Szymona. Dla Miłosza.

Dla naszego małego świata, który nie jest idealny, ale jest nasz. Pełen emocji, wspomnień, zwyczajnych chwil i miłości, której nie da się zamknąć w kilku pięknych zdjęciach.

Bo może właśnie o to chodzi w macierzyństwie? Nie o życie bez trudności, ale o to, żeby nawet po najcięższych dniach potrafić odnaleźć drogę do siebie nawzajem.

I pamiętać, że nie musimy być idealni, żeby kochać całym sercem. ❤️


A jak jest u Was? 🥹

Czy zdarzają Wam się chwile, kiedy mimo ogromnych starań macie poczucie, że wciąż robicie za mało? Jak radzicie sobie z trudnymi emocjami dzieci, własnym zmęczeniem i codziennymi wyzwaniami rodzicielstwa?

A może jesteście nauczycielami lub specjalistami pracującymi z dziećmi, które potrzebują dodatkowego wsparcia? Jak z Waszej perspektywy wygląda budowanie współpracy między rodzicami a szkołą?

Chętnie poznam Wasze doświadczenia i przemyślenia. Wierzę, że szczera rozmowa, bez oceniania i wzajemnych pretensji, może pomóc nam lepiej rozumieć zarówno dzieci, jak i siebie nawzajem.

Dziękuję, że jesteście tutaj ze mną. 💗

Kapryśna Mamuśka

 

Są takie dni w roku, które sprawiają, że choć na chwilę zwalniamy. Odkładamy codzienne obowiązki, przestajemy gdzieś pędzić i zaczynamy myśleć o tym, co naprawdę ważne. O rodzinie, wspomnieniach, przemijaniu i ludziach, których nie ma już obok nas.

Są takie dni, kiedy wieczorem kładę się do łóżka i zastanawiam się, dlaczego znowu tak wyszło. Dlaczego kolejny poranek, który miał być spokojny, zakończył się nerwami. Dlaczego zamiast cierpliwie tłumaczyć, podniosłam głos. I dlaczego, mimo że tak bardzo się staram, czasami mam wrażenie, że wciąż robię za mało.

Kocham moje dzieci. Całym sercem. Nie wyobrażam sobie życia bez nich. Ale coraz częściej łapię się na tym, że jestem po prostu zmęczona. Nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim psychicznie.

Mój dzień często zaczyna się naprawdę pięknie. Są buziaki, przytulanie, miłe słowa. Przygotowuję śniadanie, robię chłopcom śniadaniówki, staram się zadbać o wszystko, żeby mogli dobrze rozpocząć dzień. Chciałabym, żebyśmy wychodzili z domu w dobrych nastrojach. Bez pośpiechu, bez krzyków, bez niepotrzebnych nerwów.

Ale później zaczyna się codzienność.

„Idź się umyć”.
„Ubierz się, proszę”.
„Spakuj swoje rzeczy”.
„Nie mamy już tyle czasu”.
„Odłóż telefon, bo zaraz musimy wychodzić”.

Powtarzam. Proszę. Przypominam. Tłumaczę. Czasami po raz piąty, dziesiąty, a może i dwudziesty. W głowie mam już godzinę, pracę, obowiązki i wszystko to, co jeszcze muszę zrobić. Wiem, że nie możemy spóźnić się do szkoły, a ja sama muszę zdążyć do pracy.

I wtedy wystarczy drobiazg. Coś pójdzie nie tak, coś się nie spodoba, coś zdenerwuje moje dziecko. Pojawia się złość, płacz, protest, czasami krzyk. A ja, zamiast mieć w sobie nieskończone pokłady cierpliwości, również zaczynam się denerwować.

Podnoszę głos. Popędzam. Mówię rzeczy, których wcale nie chciałam mówić w taki sposób.

I w jednej chwili cały ten piękny początek dnia znika.

Najbardziej boli mnie to, że przecież ja naprawdę chcę dobrze. Nie budzę się rano z myślą, że będę na swoje dzieci krzyczeć. Nie planuję, że zabraknie mi cierpliwości. Chciałabym być mamą, która potrafi spokojnie reagować, która ma czas wysłuchać, przytulić i pomóc dziecku poradzić sobie z emocjami.

Tylko że ja też jestem człowiekiem.

Mam pracę, obowiązki, terminy, sprawy, które nie mogą poczekać. Mam w głowie tysiące myśli. Czasami jeszcze zanim przekroczę próg domu po pracy, zastanawiam się, jak minie nam reszta dnia. Czy będzie spokojnie? Czy coś wyprowadzi chłopców z równowagi? Czy uda nam się odrobić lekcje bez nerwów? Czy wieczorem będziemy mieli jeszcze siłę na zwyczajną rozmowę, zabawę i przytulenie?

A przecież chciałabym po prostu wrócić do domu i odetchnąć.

Chciałabym nie analizować każdego kolejnego kroku. Nie przewidywać, co może pójść nie tak. Nie czuć, że przez cały dzień muszę być gotowa na kolejne wyzwanie.

Wiem też, że moje dzieci nie robią wszystkiego po to, żeby mi dokuczyć. Wiem, że ich emocje bywają dla nich trudne, że czasami coś je przerasta, denerwuje albo przytłacza. Szczególnie kiedy codzienność wymaga od nich tak wiele, a one jeszcze uczą się rozumieć siebie i to, co czują.

Szymon ma swoje trudności, swoje potrzeby i momenty, w których zwykłe czynności potrafią stać się dla nas obojga ogromnym wyzwaniem. Coraz częściej widzę też, że Miłosz, choć jest inny i inaczej reaguje, również ma swoje emocje, swoje granice i swoje trudniejsze chwile.

I czasami czuję się tak, jakbym próbowała jednocześnie pomóc im wszystkim, zadbać o ich potrzeby, dopilnować codziennych obowiązków i jeszcze nie zgubić po drodze samej siebie.

Czy zawsze mi się udaje? Nie.

Czy czasami mam ochotę zamknąć się na chwilę w pokoju i po prostu pobyć sama, bez pytań, próśb i kolejnego „mamo”? Tak. I nie chcę udawać, że jest inaczej.

Bo można kochać swoje dzieci ponad wszystko i jednocześnie być zmęczoną codziennością z nimi. Można tęsknić za spokojem. Można marzyć o chwili ciszy. Można czuć złość, frustrację i bezradność, a później mieć wyrzuty sumienia, że w ogóle pozwoliło się sobie tak poczuć.

To nie znaczy, że kocha się mniej.

To znaczy, że czasami jest po prostu za dużo.

Za dużo obowiązków. Za dużo napięcia. Za dużo spraw, które trzeba załatwić na już. Za dużo emocji, które wszyscy próbujemy jakoś pomieścić, choć nie zawsze wiemy jak.

I wiecie, czego chyba najbardziej potrzebuję?

Nie kolejnej rady, żebym była bardziej cierpliwa. Nie kolejnego przypomnienia, że dzieci są dziećmi, a ja jestem dorosła. Ja naprawdę to wiem. Wiem, że to ja powinnam pomagać im regulować emocje, a nie dokładać do nich własne nerwy. Wiem, że krzyk nie rozwiązuje problemów i że po trudnym poranku warto wrócić do rozmowy, przytulić się i spróbować jeszcze raz.

Ale chciałabym też, żeby ktoś czasami zapytał, jak ja się z tym wszystkim czuję.

Żeby ktoś zauważył, że za mamą, która przypomina, pogania i pilnuje, jest również kobieta. Kobieta, która pracuje, martwi się, planuje, załatwia, pamięta o wszystkim i próbuje być dla swoich dzieci bezpieczną przystanią, nawet wtedy, kiedy sama czuje, że ledwo utrzymuje się na powierzchni.

Nie piszę tego po to, żeby usprawiedliwiać swoje krzyki. Chciałabym umieć reagować spokojniej. Chciałabym dawać chłopcom więcej cierpliwości, a sobie mniej powodów do wyrzutów sumienia. Chcę się tego uczyć, małymi krokami, każdego dnia.

Ale nie chcę już udawać, że macierzyństwo zawsze jest piękne, cierpliwe i pełne wzruszających chwil.

Bo czasami jest chaotyczne. Głośne. Męczące. Czasami płaczesz z bezsilności, kiedy dzieci już śpią. Czasami przepraszasz za podniesiony głos i obiecujesz sobie, że jutro będzie inaczej. A następnego dnia znowu próbujesz, choć nie zawsze wszystko wychodzi tak, jak sobie wymarzyłaś.

I może właśnie od tego trzeba zacząć. Nie od bycia idealną mamą, ale od zauważenia, że również my, mamy, potrzebujemy wsparcia. Że nie musimy wszystkiego dźwigać same. Że możemy kochać nasze dzieci najmocniej na świecie i jednocześnie przyznać, że czasami jest nam trudno.

Nie chcę, żeby moi chłopcy zapamiętali wyłącznie moje nerwy i pośpiech. Chcę, żeby wiedzieli, że nawet kiedy popełniamy błędy, możemy o nich rozmawiać. Możemy przepraszać. Możemy naprawiać to, co się nie udało. I możemy spróbować jeszcze raz.

Bo ja też się uczę. Uczę się być mamą dwóch różnych chłopców, z których każdy potrzebuje czegoś innego. Uczę się rozpoznawać ich emocje, ale też własne granice. Uczę się, że nie wszystko musi być zrobione natychmiast i że czasami warto odpuścić, zanim wszyscy stracimy cierpliwość.

Nie wiem, czy jutro będzie idealnie. Pewnie nie. Być może znowu będę przypominać o myciu, ubieraniu i pakowaniu plecaków. Być może znowu zabraknie nam czasu. Ale chciałabym pamiętać, że za każdym trudnym zachowaniem jest dziecko, które czegoś potrzebuje. I że za każdą mamą, której puszczają nerwy, może stać człowiek, który od dawna potrzebuje chwili wytchnienia.

Kocham moje dzieci nad życie. Ale ja też jestem tylko człowiekiem. I czasami naprawdę potrzebuję, żeby ktoś o tym pamiętał. ❤️

A jeśli Ty również masz czasami takie dni, chcę Ci powiedzieć jedno: nie jesteś jedyną mamą, która tak się czuje. Nie musisz udawać, że zawsze dajesz radę. Możesz szukać pomocy, odpoczywać, stawiać granice i uczyć się reagować inaczej. Nie musisz być idealna, żeby być dla swojego dziecka ważną i kochającą mamą.

A Ty? Zdarza Ci się wieczorem obiecywać sobie, że jutro będziesz miała więcej cierpliwości? Czy też czasami czujesz, że kochasz najmocniej na świecie, ale zwyczajnie brakuje Ci już sił? ❤️

Jeśli masz ochotę, napisz. Bez oceniania. Bez udawania. Po prostu szczerze.

Za tymi uśmiechami kryje się nasze prawdziwe życie. Pełne miłości, przytulania i pięknych chwil, ale też zmęczenia, trudnych emocji i codziennych wyzwań. Bo macierzyństwo nie zawsze jest idealne, ale miłość pozostaje niezmienna. ❤️

       Nie każda sobota zostaje w pamięci na długo. Ale ta… oj, ta zdecydowanie tak! Nasza trójka (a może już mini drużyna?) przeżyła pierwszy wspólny mecz na żywo i to od razu z przytupem – inauguracja sezonu Motor Lublin kontra Arka Gdynia.