Życie ma to do siebie, że często rzuca nam wyzwania, z którymi trudno się zmierzyć w pojedynkę. Zdarzają się momenty, kiedy czujemy się przytłoczeni, zagubieni i niepewni, co dalej. Dla mnie jednym z takich momentów było rozstanie. Ale to właśnie wtedy odkryłam, jak wielką siłą są dla mnie moje dzieci – Szymon i Miłosz.

      Bycie mamą to wyzwanie, ale też największa motywacja, jaką mogłam sobie wyobrazić. Każdego dnia, kiedy patrzę na moje dzieci, widzę w nich radość, energię i ciekawość świata, która przypomina mi, że życie ma wiele pięknych momentów. To właśnie oni są moim wsparciem, nawet jeśli nie do końca zdają sobie z tego sprawę.

      Są dni, kiedy zwykłe chwile, takie jak wspólne pieczenie babeczek z Szymonem czy kibicowanie Miłoszowi na jego turnieju, wspólne spacery, wspólne oglądanie w kółko tych samych filmów bądź bajek dają mi więcej siły niż cokolwiek innego. W takich momentach zdaję sobie sprawę, że dla nich chcę być silna i pełna energii. Dzieci pokazują mi, jak cieszyć się drobiazgami, których na co dzień często nie zauważamy.

      Miłosz i Szymon uczą mnie, że niepowodzenia nie są końcem, a jedynie przystankiem na drodze do celu. Wspólne wyzwania, takie jak nowe pasje, treningi czy nauka radzenia sobie z porażkami, stają się dla nas lekcjami, które przynoszą nam siłę i wspólną radość. Kiedy patrzę na Miłosza walczącego na boisku czy na Szymona wkładającego całe serce w swoje zadania, wiem, że nie mogę się poddać.

       Dzięki dzieciom wiem, że pomimo trudności mogę odnaleźć szczęście i radość. Miłość, którą do nich czuję, jest największą siłą napędową. To dla nich chcę codziennie wstawać i szukać rozwiązań, nawet gdy życie stawia mi wyzwania. Cieszę się, że mam ich przy sobie, bo to oni pokazali mi, że mogę przezwyciężyć nawet najcięższe chwile.

      Bycie mamą to podróż pełna wyzwań, ale i momentów, które wynagradzają wszystkie trudności. Moje dzieci dały mi siłę do podniesienia się po rozstaniu i sprawiły, że na nowo odkryłam, co w życiu jest naprawdę ważne. Jestem im za to nieskończenie wdzięczna.

A Tobie co daję największą siłę do podążania przez życie?

      Codzienność samotnego rodzica to ciągła walka o znalezienie balansu między obowiązkami a chwilą odpoczynku. Czasem czuję, że moje dni są pełne chaosu – szkolne obowiązki dzieci, treningi, praca, a do tego codzienne zadania w domu, które wydają się nie mieć końca. Przy tym wszystkim bardzo łatwo zapomnieć o sobie.

      Nie powiem, że zawsze udaje mi się zachować równowagę. Zdarza się, że sięgam po książkę lub włączam telewizor, chcąc odpocząć, ale potem dopada mnie poczucie winy, bo czekają zaległe obowiązki. A jednak, mimo że czasem wydaje się, że nie daję rady, ważne jest, że próbuję. Próbuję znaleźć te krótkie momenty w ciągu dnia, żeby odetchnąć, choćby na chwilę.

      Szukam rozwiązań i uczę się, że odpuszczenie to też forma troski o siebie. W końcu odpoczynek jest niezbędny, żeby mieć siłę dla siebie i swoich dzieci. 

      W tym wpisie podzielę się z Wami kilkoma sposobami, które mi pomagają w tej trudnej codzienności – może i Wy znajdziecie w nich coś dla siebie.

Małe kroki w codziennym chaosie

A Ty co sądzisz o tym? 🤔

Jak radzisz sobie z tą górą obowiązków zarówno domowych jak i zawodowych? 🤔 

Znajdujesz w tym wszystkim chwilę dla siebie aby móc czerpać z życia jak najwięcej pozytywnych chwil? 🤔

     Są takie dni, które na długo zostają w pamięci - pełne emocji, radości i sportowej pasji. Taki właśnie był mecz piłki ręcznej Lublin vs Chorzów (12 października 2024, 18:00), podczas którego dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 28 w Lublinie miały wyjątkową okazję eskortować zawodniczki na boisko. Dla moich chłopców, Szymona i Miłosza było to ogromne przeżycie! A to jeszcze nie koniec emocji tego wieczoru...

     Zanim zaczęły się sportowe zmagania, na boisku pojawiły się dzieci ze SP 28, które miały zaszczyt eskortować zawodniczki obu drużyn. Wśród nich byli także moi synowie, Szymon i Miłosz. Możecie sobie wyobrazić, jak wielkie było ich podekscytowanie, kiedy trzymali za rękę mistrzynie piłki ręcznej! 😀 Dumni z szerokimi uśmiechami na twarzach, wbiegali obok zawodniczek, a trybuny kibiców biły im brawo. Jako rodzic, patrzenie na to, jak realizują swoje małe marzenia, to była prawdziwa radość!

     Po uroczystym wejściu rozpoczęła się walka na boisku. Lublin od samego początku pokazał, że jest gotowy na zwycięstwo. Dynamiczne akcje, precyzyjne rzuty i świetna gra obronna sprawiły, że drużyna Lublina szybko objęła prowadzenie. Chorzów walczył dzielnie ale ostatecznie to Lublin triumfował z wynikiem 38:27. 💥 Atmosfera w hali była niesamowita - kibice śpiewali, dopingowali i żywo reagowali na każdy zwrot akcji. A dzieci na trybunach miały oczy szeroko otwarte, przeżywając każdą chwilę.

      Jednak największe emocje nadeszły w przerwie meczu, kiedy to Nasza szkoła, SP 28, odebrała główną nagrodę za wspólne kibicowanie na każdym meczu Naszych Mistrzyń Polski w piłce ręcznej. Dzieci, w tym moi synowie, razem z panią dyrektor, odebrali na parkiecie interaktywną podłogę FunFloor, wartą 15 000 zł! 🎉 To był moment, w którym cała hala eksplodowała radością, a dzieci czuły się jak prawdziwi bohaterowie.

      Jako rodzic, patrzenie na to, jak moi chłopcy z dumą odbierali tę nagrodę z resztą dzieci, było niezapomnianym przeżyciem. To nie tylko nagroda, ale przede wszystkim symbol Naszego wspólnego zaangażowania i pasji do sportu. Teraz Nasza szkoła będzie miała wyjątkowe narzędzie do nauki i zabawy - i kto wie, może wychowa kolejnych mistrzów sportu!

      Ten wieczór pokazał, jak wielką moc ma sport - nie tylko w budowaniu zdrowej rywalizacji, ale także w tworzeniu wspólnych wspomnień. Dzięki takim wydarzeniom dzieci uczą się, jak ważne są współpraca, wspólne przeżywanie emocji i wsparcie dla swoich ulubionych drużyn. A, ja jako dumny rodzic, mogę tylko podziękować za te wyjątkowe chwile. 

      Nie mogę się doczekać kolejnych emocjonujących meczów i tego, co jeszcze przyniesie nam sportowa przygoda! 💙💚

    W ostatnim czasie mieliśmy również dwie imprezy urodzinowe w rodzinie, na których oczywiście byliśmy. Były to trzecie urodzinki Amelii mojej siostrzenicy i 7 urodziny mojego siostrzeńca Adrianka.

      W piątek 28 października wyruszyłam również z całą rodzinką na uroczystą przysięgę Mojego Brata Michała do zasadniczej służby wojskowej. I mogę się pochwalić, że dostał się do 19 lubelskiej brygady zmechanizowanej. Uroczystość odbyła się w Poznaniu po przygotowaniu wojskowym. Brat nawet wrócił w Swoim mundurze. Z okazji tego, że miałam okazję być na tej uroczystości udało mi się troszeczkę zwiedzić Poznań maszerując pieszo. Byliśmy w Galerii Stary Browar, [przeszliśmy przez park, w którym był bardzo fajny plac zabaw dla dzieci, szliśmy również ulicą Półwiejską (tą nazwę jedyną udało mi się bardzo dobrze zapamiętać) docierając do centrum miasta, troszkę mają rozkopane ale wokół jest bardzo dużo knajpek i sklepów. Ludzie w Poznaniu byli bardzo uprzejmi, ale widać również było że cały czas się gdzieś śpieszą. Kierowaliśmy się dalej w kierunku Katedry położonej na wyspie Ostrów Tumski, otoczonej korytem Warty i Cybiny. Tam zakończyliśmy swoją podróż gdyż wszyscy już byli bardzo zmęczeni a przede wszystkim moi synowie, którzy dzielnie kroczyli z Nami na swoich małych stopkach. Z Ostrowa Tumskiego ruszyliśmy autobusem cztery przystanki i dalej poszliśmy pieszo. Po drodze udało nam się kupić ciepłe pączki i dalej poruszaliśmy się w stronę Naszego hotelu Topaz położonego przy ul. Przemysłowej 34A. W tym dniu nie tylko podróż autem była długa ale również Nasz spacer po Poznaniu. 😊 Do pokoju udało Nam się zamówić pyszną kolacje i wszyscy po wieczornej pielęgnacji ciała poszliśmy spać. Rano pyszne śniadanie w hotelu, chłopcy nie wiedzieli co chcą jeść tak dużo było pyszności przygotowanych a i tak zakończyli na bułeczkach i miodzie. Na 8.45 dojechaliśmy autem na ul. Wojska Polskiego 86, gdzie już wszyscy kierowali się na plac, na którym miała się odbyć uroczysta przysięga. Po uroczystości dostaliśmy informację od brata, iż dopiero koło 14 będziemy mogli po Niego przyjechać dlatego też wybraliśmy się na zakupy do Poznańskiego Primarka. W galerii prócz zakupów nawet udało się pójść na lody i mamy sms możecie przyjeżdżać. Odebraliśmy Brata i ruszyliśmy w kierunku Lublina do domu. Tak zakończył się Nasz dwudniowy wyjazd. 

      A teraz troszeczkę powiem Wam o czym miałam najpierw napisać ale doszłam do wniosku, że lepiej zacząć pisanie o czymś miłym. Wczoraj odwiedziłam mojego Tatę, ciocię, dziadka, wujka i babcię a w dniu dzisiejszym 1 listopada postanowiłam troszkę odpocząć w domku i przyjąć jak najlepiej swoich gości.